Σύροι πρόσφυγες: ανθρώπινες ψυχές αφημένες στη μοίρα τους

Tης Νικολέτας Αυλωνίτη Κραυγή αγωνίας εκπέμπουν οι Σύροι πρόσφυγες όχι μόνο για το μέλλον τους αλλά και για το αβέβαιο παρόν τους καθώς είναι ορατός ο κίνδυνος να βρεθούν ξανά στον δρόμο.

Την στιγμή που η χώρα ζει σε έντονους προεκλογικούς ρυθμούς μείζονα ζητήματα όπως αυτό των Σύρων προσφύγων έχουν μείνει στο περιθώριο και αποσιωπούνται  δημιουργώντας την αίσθηση ότι το πρόβλημα δεν υπάρχει πια, πως εξαφανίστηκε δια μαγείας από την συνείδηση μας και από το επίσημο κράτος το οποίο έσβησε μηχανές για το κυνήγι της ψήφου. Παρόλα αυτά, ο Γολγοθάς για τους πρόσφυγες παραμένει.

Άνθρωποι ενός κατώτερου Θεού που όλο το προηγούμενο διάστημα απασχόλησαν τα εθνικά και διεθνή μέσα με την πρωτοφανή καθιστική διαμαρτυρία τους, σήμερα στεγάζονται σε ξενοδοχεία και δομές του δήμου Αθηναίων χωρίς καν να τους παρέχεται σίτιση, η οποία καλύπτεται από εθελοντικές πρωτοβουλίες αλληλεγγύης. Όσοι από αυτούς έχουν απομείνει στην χώρα μας εξακολουθούν να αναμένουν την έγκριση της αίτησης ασύλου τους προκειμένου να εγκαταλείψουν την Ελλάδα. Οι ίδιοι δηλώνουν απογοητευμένοι καθώς λόγω και των εκλογών έχει διακοπεί κάθε επαφή με το επίσημο κράτος.

Το joininism και η Νικολέτα Αυλωνίτη βρέθηκε το Σάββατο το μεσημέρι στη συγκέντρωση και πορεία αλληλεγγύης στα Προπύλαια,  συνομίλησε μαζί τους για το πώς είναι σήμερα η καθημερινότητα τους και οι αγωνίες τους για το μέλλον.

10937420_10153009025469670_21901274_n

Ο Αμπντούλ Νταργουίζ ζει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και συμμετείχε στην απεργία στο Σύνταγμα με τους ομοεθνείς του. Ο ίδιος τόνισε στην κάμερα  ότι η κυβέρνηση ουσιαστικά τους έχει εγκαταλείψει: “ Έχουμε να επικοινωνήσουμε περίπου ένα μήνα με τον γενικό γραμματέα, Ευάγγελο Συρίγο, και ζούμε μέσα στην  ανασφάλεια για το τι θα μας φέρει  η επόμενη ημέρα”.

Πίσω από το παράθυρο που τους στεγάζει, έξι ματάκια θλιμμένα παρακολουθούν συνομήλικα παιδιά με τις τσάντες τους να πηγαίνουν σχολείο και τα μάτια τους βουρκώνουν. Εκείνα βλέπεις από τα χρόνια της αθωότητας ακόμα είναι προσανατολισμένα να καταφέρουν να επιβιώσουν. Ζουν για το σήμερα, έστω για την επόμενη μέρα. Η μητέρα τους με την απογοήτευση και τον τρόμο να συνοδεύει την κάθε της λέξη μας αφηγήθηκε πως ξεκίνησε η περιπέτεια τους και πως αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν με τον σύζυγό της το σπίτι τους στη Δαμασκό πριν 4 μήνες για να καταφέρουν απλώς να επιζήσουν, για να δώσουν το δικαίωμα στη ζωή στα τρια τους παιδιά. Το ταξίδι στο άγνωστο, στο πουθενά συνεχίζεται….

10928583_10153009025264670_1057935400_n

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s